Hoge Raad
Geen probleem kan worden opgelost,
 vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau dat het veroorzaakte.
 Albert Einstein (1879-1955)
Emile

Rechtsbegrip (& redelijkheid)

De basis van recht is eenvoudig, tussen mensen worden regels afgesproken.
Dat kennen we allemaal, regels binnen een gezin, op school, een arbeidscontract, een huurcontract etc.

1. Recht is geen "take-it-or-leave-it"

In tegenstelling tot een huurcontract, waarbij de verhuurder de regels opstelt, is dit bij wetten anders.
Jammer is, dat het gevoel bij te velen het tegenovergestelde is.
Vaak hoor je dat gevoel: Den Haag heeft weer iets bedacht ...

Den Haag bedenkt niet zomaar iets!
"Den Haag", dat zijn wij en ja ... "Den Haag" heeft er alles aan gedaan dat wij-gevoel te laten verdampen, "Den Haag" heeft hulp nodig.
Maar ondanks onze gevoelens is objectief een feit: WIJ hebben "Den Haag" gekozen.

In Den Haag start dus die discussie over onze regels, waarbij er vanuit verschillende invalshoeken gekeken wordt:

Het resultaat is onze wet, die een compromis is geworden: geven en nemen, leven en laten leven.
Dat is anders dan het huurcontract, daar is het vaak "take-it-or-leave-it".

Dus RECHT is onze regels, die wij samen hebben opgesteld.

2. De wet: het redelijke compromis

In Den Haag wordt het redelijke comprimis geformuleerd. Natuurlijk bepalen de regeringspartijen een belangrijk deel, maar dat zijn verschuivingen rondom dat compromis: de gulden middenweg.
Ik maak het concreet met ontslagrecht.
Werkgevers willen graag handen vrij hebben en dus een slechte werknemer spontaan kunnen ontslaan en een goede kunnen vasthouden, terwijl werknemers zekerheid willen en zelf het recht willen hebben om van baan te veranderen.

De compromis is de werkgever een langere opzegtermijn heeft dan de werknemer, geen van beide mag de ander zomaar "in de kou laten" en de werkgever moet een goede reden hebben.

Iedereen die zich bewust is van geven en nemen, leven en laten leven, die zich kan verplaatsen in de ander, kan al vermoeden wat er ongeveer in onze wetten staat: het redelijke compromis.

3. Recht versus "de waan van de dag"

Soms lijkt het wel: "regels zijn er om te veranderen".
Z
eker, bij sommige politici dwalen dergelijke waanideëen rond.
Maar veel regels mogen niet zomaar veranderd worden!

Stel een bakker prijs een brood voor 1,49 euro en heeft deze "regel" op een groot bord bij de voordeur staan, dan mag die bakker op een willekeurig moment dat boord weghalen en de prijs van en brood veranderen.
Maar heeft die bakker aan het begin van het jaar op een bord gezet: "dit brood blijft heel 2016 voor 1,49 euro te koop", dan mag hij, in de zomer, zich niet zomaar bedenken.

Afspraak is afspraak, contract is contract ... en er is geen "waan van de dag", er is recht.

Te vaak zien we politici in de Tweede Kamer, die deze eenvoudige regel ontgaan is.
Jammer, want dan duurt een discussie gewoon langer, uiteindelijk krijgen ze hun zin niet.
Dat de oude afspraak misschien onder een vorige regering gemaakt is, doet daarbij niet ter zake.

4. Waarom een conflict?

Wanneer iedereen de regels goed zou kennen, zouden er veel minder conflicten zijn.
Immers wanneer je de uitkomst aan het einde van de rit kent, ga je bij gegarandeerd verlies vanwege jouw eigen gevoel, de strijd niet aan.

Mij lijkt dat de meeste conflicten ontstaan vanuit:

Vooral dat laatste lijkt bij vele advocaten het geval te zijn.
Die denken dat het "belang van de client" gelijk staat aan hard vechten voor die client, hetgeen idioterie is. Daarom ook deze web-site
Niemand is gebaat hij een frustreerdende strijd, die veel kost en op verlies uitkomt voor alle betrokkenen. Ik heb een [voorbeeld].

5. Naar de rechter: het conflict beslecht

Het leven is te kort om ruzie te maken, daarbij is het goed dat iedereen weet waar hij/zij aan toe is.
Vandaar dat het idee achter de rechter inschakelen super eenvoudig is:

Misschien wel eens gehoord van de Hoge Raad, onze hoogste rechter?
Daar kan je niet terecht voor nog eens een poging voor een nieuwe beslissing, daar kan je alleen terecht wanneer de vorige rechters slecht hebben opgelet:

6. Wat als het wet verandert?

Hoe hier mee omgegaan moet worden is een bij de pijlers van de democratische rechtsstaat.
De kracht van deze pijler is filososch van aard, met als resultaat: de wet heeft geen terugwerkende kracht.

Deze pijler is vooral voor het strafrecht heel belangrijk en ook vastgelegd in artikel 7 van het Europees Verdrag van Rechten van de Mens. De Nederlandse jurist kent dite als het legaliteitsbeginsel.
Bijzonder, je gaat zien dat dit geen "beginsel" is, immers het is een gevolg van gezond logische gedachtegang.

 Bijlage 27607.png    Bijlage 27606.png

S T O P
Voordat jij verder gaat,
kan je beter eerst de pagina [recht-kennis] lezen, daar staat uitleg over wetboeken.
Daarna hier doorgaan.


Wetboek van StrafrechtWetboek van StrafrechtBij de volgende pagina gaan we op de wetboeken in, maar nu al duiken we erin.
Hiernaast zie je tweemaal het wetboek van strafrecht uit 2005.
Klik jij op het linkerboek dan zie jij een straf voor een misdrijf, klik je op het rechterboek, dan zie jij verjaringstermijnen. Verjaard betekent dat de overheid de dader niet meer gaat vervolgen (de overheid laat oude koeien in de sloot).
Opdracht: noteer de maximale straf en de verjaringstermijn.

Wetboek van StrafrechtWetboek van StrafrechtNu dezelfde wetboeken, maar uit 2015, dus 10 jaar later!
Klik je op het linkerboek dan zie je hetzelfde misdrijf, maar nu hoe wij (de wet is van ons) daar tien jaar later over denken.
Lees goed het kleine verschil: wat of wie heb jij in gevaar gebracht?
Denk even aan iets moderns als "drones".
Kijk ook naar de veranderde verjaringstermijnen (boek rechts) en noteer opnieuw beide.

De wet verandert, dat heb jij net gelezen.
Nu komt de vraag: stel jij bent fout geweest, met welke straf moet de rechter rekening houden:

Stel, stout gedrag is lange tijd onopgemerkt gebleven, iemand wordt gepakt:

Wat denk jij, zal de mening hierover van het slachtoffer anders zijn dan van de dader?
Maar geldt onze huidige mening of onze oude mening: "that is the question: old or not old".

Onze is opnieuw, wat wij samen als redelijk compromis hebben bepaald.
Maar hier geldt nog iets heel belangrijks: welke principes domineren ?Legaliteitsprincipe
Het [antwoord] is onderdeel van wat juristen het legaliteitsbeginsel noemen, hetgeen een legaliteitsprincipe is. Klik op het plaatje en je krijgt het groot op beeld.

Zijn dit moeilijke vragen, in welk wetboek moet je kijken?
Voor die verjaringstermijn vinden juirsten dit echt heel moeilijk, pas de Hoge Raad weet na heel diep nadenken het antwoord.
Vreemd toch: de wet is van ons !

7. Halve zekerheid, de halve straf?

Wanneer een rechter een zaak krijgt en behoorlijk overtuigd is dat de dader daadwerkelijk de dader is, maar niet helemaal zeker, dan kan hij niet in plaats van vijftien jaar nu maar twaalf jaar eisen, vanwege die onzekerheid. De rechter moet een mening bepalen over:

Dus strafverlichting omdat de rechter niet zeker is, dat zit er niet in, eerst moet de rechter schuldig verklaren en dan de gepaste straf!

8. De wet en de wet-mens (jurist)

Men zou verwachten dat de wet-mens, de jurist, recht op leer is.
De wet als een Bijbel ziet en daaraan gehoorzaamt.
Een juiste interpretatie belangrijk vindt.

Dit alles is niet mijn ervaring en ik maak dit heel concreet met het onderwerp hiervoor.
Een juist beeld van het legalitiesprincipe.
Dat dit een heel belangrijk principe is, dat blijkt wel uit:

Hierover mag dan mijns inziens geen vraag mogelijk zijn, dit is super elementair en doodeenvoudig: naar welke wet moet je kijken?

Mijn ervaring met professor Roel Schutgens, top-advocaat Gerard Sprong en Herman Bolhaar, de hoogste baas van het Openbaar Ministerie, tijd voor [verdieping], het onderwerp is: legaliteitsprincipe.
Let op: deze [verdieping] kost ongeveer een half uur.

9. Wie beslist over vervolging en de middelen?

Wanneer je de verdieping hiervoor hebt gedaan, dan heb je een belangrijk deel van het antwoord.
Het is de officier van jusitie die beslist of er in een zaak moeite wordt gestopt.
Redenen om van vervolging af te zien:

Wetboek van StrafvorderingKunnen de persoon die zijn fiets gestolen is, of de familie van die persoon die uitgeleden is, nog iets doen? Opnieuw gaan we in de wet kijken (boek links), opnieuw komt de juiste pagina op beeld.

Dit artikel is voor velen zo belangrijk dat men het gewoon heeft over een "artikel .. procedure", zonder de wet te vermelden, die is bekend voor velen.

Je leest hier dat het gerechtshof een beslissing moet nemen bij [recht de - rechter] kan de de structuur lezen, rechtbank, gerechtshof en Hoge Raad.
Je begrijpt, wij hebben dit niet overgelaten aan een "gewone" rechter, maar aan iets "hogere".

10. Wanneer de wet onduidelijk was: jurisprudentie

Iedereen die de verdiepeningen heeft gedaan is tweemaal een zaak van Gerard Sprong tegen gekomen.
Gerard weet vaak ter verdediging aan te voeren dat de wet precieser is of anders is dan het Openbaar Ministerie wil denken ....

Zodra een rechter een uitspraak heeft gedaan waarbij de interpretatie van de wet onderdeel van de discussie, ontstaat er jurisprudentie. Een volgende rechter gaat er niet zomaar opnieuw over nadenken.

Over jurisprudentie komt een verdiepingsdocument: "is dit kwaliteit?"

11. Het moderne onrecht: traag, uitputtend en martelingen

Jammer is dat in de loop van de tijd juridische procedures trager en trager zijn geworden, in plaats van recht lijkt het een uithoudigsstrijd te zijn geworden.
De sterkste in uithouding wint in plaats van degene die gelijk had (volgens de wet).
Dat levert dus veel onrecht.
Bedrijven zonder emotie winnen daarom vanwege deze werkwijze van een gedupeerde met emotie.
Ons rechtssysteem zou deze rechtsongelijkheid moeten bewaken, maar zo "modern" zijn onze juristen niet.

Dat is mede een doel van deze website: door van recht gemeengoed te maken, kan iedereen mee oordelen. En recht is gemeengoed: de wet is van ons, voor ons en door ons gemaakt.